Cały czas ludzkość rozważa możliwość istnienia obych cywilizacji. Coś, czego nie znamy, lata po niebie

Portal Emoralni

Fastwalkers to amerykański film dokumentalny o zjawisku UFO i możliwości istnienia obcych cywilizacji. Prawda o tych zjawiskach jest według autorów filmu ukrywana przed opinią publiczną od ponad 50 lat. Na filmie poznajemy relacje naocznych świadków tych zjawisk i wypowiedzi czołowych ekspertów.

Niestety, ostatecznego dowodu na istnienie kosmitów (pojawienia się ich na Ziemi) do tej pory nie znaleziono, ale należy zdać sobie sprawę z faktu, że istnienie obcych ras w kosmosie jest bardzo prawdopodobne.

Wiele osób uznaje istnienie istot z kosmosu za fakt i zastanawiają się jedynie dlaczego nie nawiązują z nami kontaktu (jest to tzw. paradoks Fermiego). Film nie rozwiewa fundamentalnych wątpliwości, ale pokazuje oryginalny materiał nagrany przez pilota myśliwca USAF, na którym widać ciemny obiekt na niebie, manewrujący w niewytłumaczalny sposób. Władze wojskowe nie potrafią tego fenomenu wytłumaczyć, ale jak mówią są dwie możliwości: mamy do czynienia z nową technologią wrogich Ameryce mocarstw (Chiny) lub po niebie lata coś, co nie zostało zbudowane na tej planecie.

Zobacz także: rozmowa z polskim badaczem UFO, który twierdzi, że dowody na istnienie kosmitów istnieją

Lista osób, którzy zagościli w filmie jest imponująca. To eksperci o światowej renomie, których autorytet trudno podważyć. Materiał zawiera wywiady ze Stantonem Friedmanem, dyrektorem Disclosure Project doktorem Stevenem Greerem, Stevenem Bassetem, Jaimie Maussanem i jednym z najwyższych oficjeli Kościoła Katolickiego Monsignorem Corrido Balduccim. Co znaczy Fastwalkers?

Nazwa powstała w korytarzach agencji rządowych. Tak analitycy z CIA i Pentagonu nazywają niezidentyfikowane obiekty latające, które zdolne są do manewrowania w powietrzu z niesłychaną prędkością i zwrotnością. Takich zdarzeń w samej Ameryce jest około 500 rocznie. Autorzy filmu mówią wprost, że prawda o kosmitach na Ziemi byłaby bardzo niewygodna dla władzy i dlatego jest ukrywana przed opinią publiczną. Trzeba również brać pod uwagę, że prawda o kosmitach byłaby niewygodna dla nich samych. I niebezpieczna. Najmniej prawdopodobny scenariusz zakłada, że agencje rządowe w USA od lat 50. utrzymują kontakty z istotami pozaziemskimi i są w posiadaniu nowych technologii rozwiniętych na podstawie badań pojazdów kosmicznych rozbitych na Ziemi. Współczesny człowiek nie ufa nawet mediom i nie wie w co ma wierzyć. Jedynym dowodem na istnienie obcych istot uznanym przez całą ludzkość byłoby ich lądowanie na Ziemi — i to w świetle dnia.

Fastwalkers
Reżyseria: Anthony T. Miles
Produkcja: Bruce Jessop, Robert Miles
Premiera: 2012 (USA)

Czytaj także: Projekt Ujawnienie (Project Disclosure) — największe w historii ujawnienie tajnych informacji na temat kontaktów z obcymi cywilizacjami (…) czytaj dalej

Więzienia bez ścian. Cyfrowa dyktatura

Chiny to jedno z najważniejszych państw świata, które jako pierwsze rozwinęło na niespotykaną skalę system monitoringu i inwigilacji. Komunistyczne władze Chin nazwały go „systemem zaufania społecznego”, który ma służyć poprawie bezpieczeństwa obywateli. W praktyce polega to na tym, że każdy człowiek jest śledzony przez miliony kamer CCTV, a jego zachowanie jest punktowane przez odpowiednio zaprogramowane algorytmy.

Im więcej punktów karnych, tym mniej przywilejów — np. zakaz podróży samolotami. Inne kraje (USA, Australia, EU) również są zainteresowane wdrażaniem własnych systemów inwigilacji na wzór chiński. Dobrze omawia ten temat francuski film dokumentalny Cyfrowa dyktatura,który jest wiarygodnie zrealizowanym materiałem, poruszającym najważniejsze kwestie utraty wolności i ograniczania swobód obywatelskich.

Dzisiaj człowiek jest pod ciągłą obserwacją instytucji państwowych. Wszystkie działania rządu podejmowane są (teoretycznie) w trosce o bezpieczeństwo obywateli. Łączą się jednak z utratą prywatności. Mogą tworzyć zupełnie nowe problemy oraz skłaniać rząd do nadużywania władzy. Dlaczego? Z powodu lęku przed przegranymi wyborami.
Bardzo łatwo wyobrazić sobie państwo, które za pomocą inwigilacji i systemów sztucznej inteligencji, w brutalny sposób zmusza obywateli do konkretnych zachowań. George Orwell opisał taką dystopię w swojej słynnej powieści 1984. Opisał taką dystopię, gdzie ludzie są sprowadzeni do roli niewolników karanych więzieniem za każde nieprzepisowe zachowanie. Szokujące jest to, że koszmarna wizja Orwella jest realizowana pełną parą w Chinach, a Chińczycy liczą na to, że swoje technologie inwigilacji i kontroli sprzedadzą do innych krajów. Czym stał się współczesny świat, w którym żyjemy? Oazą wolności wspieraną przez nowe technologie czy więzieniem bez ścian (no wall prison) bez możliwości wylogowania się z niego.
Będziemy o tym pisać przez cały tydzień.

Cyfrowa dyktatura
Reżyseria: Sylvain Louvet
Montaż: Ludo G.
Zdjęcia: Christophe Astruc
Produkcja: Francja, Niemcy

Zobacz także: (…) gdyby nie było policji i wojska — jak bardzo bylibyśmy bogatsi jako społeczeństwo — wystarczy przeczytać ogólnodostępne dane o wydatkach na zbrojenia, nie mówiąc o tych ukrytych, niedostępnych dla społeczeństwa. Wiele przestępstw by nimi nie było — choćby te bez ofiar (victimless crime) — a te, które są teraz za nie uważane, byłyby rozwiązywanych na zasadach sprawiedliwości naprawczej i konsultacji pomiędzy stronami. Armie potrzebują wojny, policja potrzebuje przestępstw (…) czytaj dalej

JEDEN PROCENT, KTÓRY RZĄDZI ŚWIATEM

JEDEN PROCENT, KTÓRY RZĄDZI ŚWIATEM — film

Temat jest niezwykle kontrowersyjny — pieniądze, czyli życie bogaczy i biedaków. Ludzi uprzywilejowanych i pogardzanych. Film, który przedstawiamy, jest ciekawy z powodu jego twórcy — dziedzica fortuny jednej z najbogatszych amerykańskich rodzin — Johnsonów (korporacja Johnson & Johnson). Jamie Johnson — bo o nim mowa — wyprodukował Jeden procent, który rządzi światem (ang. The one percent) z własnych środków. Premiera miała miejsce na Tribeca Film Festival 26 kwietnia 2006 roku. Dokument składa się z kilkunastu wypowiedzi ważnych osób powiązanych ze światem najbogatszych elit finansowych Ameryki, stanowiących osławione 1% najbogatszych ludzi świata, kontrolujących już w 2004 roku ponad 42% globalnego bogactwa.

Dyskusja na temat bogactwa i biedy toczy się od wieków. Ludzie w wyniku wielkich, powolnych przemian społecznych stworzyli znany nam dzisiaj system monetarny, który z jednej strony daje nam możliwość działania, rozwoju, a z drugiej nas zniewala, ponieważ ilość posiadanych pieniędzy stała się najważniejszym miernikiem wartości człowieka — jego miejsca w społeczeństwie. Gromadzenie kapitału staje się celem życia. Mamy obecnie całe elity miliarderów, co rodzi olbrzymie nierówności społeczne, ponieważ najbogatsi mieszają się do polityki i kontrolują gospodarkę. Jaka jest nasza cywilizacja oparta na pieniądzach i władzy — wspaniała czy żałośnie prymitywna?
Jedni uważają, że świat nie może być sprawiedliwy, ponieważ przyroda taka nie jest, gdzie w efekcie istnienia łańcucha pokarmowego, silniejszy (bogaty) zjada słabszego (biednego). Inni uważają, że człowiek jest rozumny, a więc ma obowiązek tworzyć bardziej sprawiedliwy świat, gdzie nie ma miejsca na ubóstwo i cierpienie. Jak już wspomniano wcześniej, spór na ten temat nie został nigdy rozstrzygnięty.

Jeden procent, który rządzi światem
Reżyseria: Jamie Johnson
Produkcja: Jamie Johnson, Nick Kurzon
Premiera: 29 Kwiecień 2006 (USA)

EDWARD SNOWDEN: DEMASKATOR CZY SZPIEG

SNOWDEN: DEMASKATOR CZY SZPIEG? — film

Zamiast smartfonów posługuje się zwykłymi telefonami komórkowymi. Jest amerykańskim demaskatorem, byłym pracownikiem CIA zatrudnionym niegdyś przez firmy Dell, oraz Booz Allen Hamilton na umowach dla NSA. Edward Snowden to człowiek, który jako pierwszy ujawnił światowej opinii publicznej fakt, że anonimowość to mit i każdy może być inwigilowany przez NSA — Amerykańską Agencję Bezpieczeństwa Narodowego. Edward Snowden ujawnił na łamach prasy kilkaset tysięcy poufnych, tajnych i ściśle tajnych dokumentów NSA, co zostało określone przez prasę jako największy wyciek danych informacji w historii USA.

Co ujawnił Edward Snowden? Przede wszystkim informacje o programie PRISM, który pozwala na całym świecie masowo podsłuchiwać rozmowy prowadzone poprzez telefony komórkowe i Internet. Według Snowdena PRISM umożliwia NSA przeglądanie poczty elektronicznej, dostęp do czatów i wideoczatów, oraz czerpanie informacji z serwisów społecznościowych.
Snowden ujawnił również, że służby wywiadowcze USA szpiegowały instytucje Unii Europejskiej i ponad 30 czołowych polityków na świecie m.in. kanclerz Angelę Merkel. Ujawnił, że Amerykanie od 2009 roku niezgodnie z obowiązującym prawem, wchodziły do sieci komputerowych wschodnioazjatyckiej sieci Pacnet, a także chińskich operatorów telefonii komórkowej. 17 czerwca 2013 roku dziennik „The Guardian”, powołując się na dane uzyskane od Snowdena, podał, że służby specjalne Wielkiej Brytanii i USA, prowadziły monitoring komputerów i podsłuchiwały zagranicznych polityków i urzędników, biorących udział w spotkaniu grupy G20 w Londynie w 2009. Brytyjskie służby specjalne w czasie trwania spotkania, prowadziły podsłuch telefonicznych rozmów prezydenta Rosji Dmitrija Miedwiediewa. Snowden podkreśla, że nie ujawnił wszystkich posiadanych informacji.

Ucieczka i azyl

Człowiek, który wstrząsnął amerykańskimi służbami wywiadowczymi, jest cały czas poszukiwany przez władze USA pod zarzutem ujawnienia tajemnic państwowych i szpiegostwa. Jego ucieczka do HonkKongu była jak gotowy scenariusz filmu sensacyjnego. Wiele państw odmówiło mu pomocy. W końcu Wenezuela zgodziła się udzielić mu azylu. Jednak kiedy znalazł się na lotnisku w Moskwie, okazało się, że władze USA cofnęły mu paszport, więc nie mógł dalej podróżować. Przez miesiąc Snowden przebywał w strefie tranzytowej lotniska Szeremietiewo, by w sierpniu otrzymać azyl w Rosji na okres jednego roku. Tego samego dnia opuścił lotnisko w towarzystwie reprezentantki WikiLeaks Sarah Harrison. Okres azylu został mu przedłużony do roku 2020. Według adwokata Snowdena, dokładne miejsce jego pobytu nie zostanie ujawnione. Edward Snowden jest pod stałą ochroną oficerów Departamentu Kontrwywiadu Wojskowego FSB.

Nowe szczegóły ucieczki Snowdena ujawniły niemieckie stacje publiczne NDR i WDR oraz dziennik „Sueddeutsche Zeitung”, co zostało odebrane jako kompromitacja władz USA. Po wielkim ujawnieniu danych, Amerykanie za wszelką cenę próbowali ściągnąć demaskatora do USA, by wytoczyć mu proces. Dlatego wystąpili z oficjalnym wnioskiem do władz Chin o wydanie im Edwarda Jamesa Snowdena. Tymczasem legitymował się on paszportem wydanym na nazwisko Edward Joseph Snowden. W ten sposób udało mu się bez przeszkód wsiąść na pokład samolotu lecącego z Hongkongu do Rosji. W Moskwie Snowden chciał wsiąść do samolotu lecącego do Hawany. To jednak mu się nie udało, ponieważ władze USA zdążyły unieważnić jego paszport. Jednak Snowden jeszcze raz wyprowadził specsłużby USA w pole. Wiedząc doskonale, że jest na podsłuchu, powiedział, że przebywający w Moskwie prezydent Boliwii Morales, chce go zabrać na pokład swojego samolotu. W efekcie nacisków USA Austria, łamiąc wszelkie zwyczaje dyplomatyczne, zmusiła Moralesa do lądowania w Wiedniu i poleciła przeszukać samolot prezydenta. Snowdena oczywiście nie było na pokładzie samolotu. Incydent ten wywołał jednak międzynarodowy skandal i stał się oficjalnym powodem przyznania mu azylu politycznego w Rosji.

EDWARD SNOWDEN: DEMASKATOR CZY SZPIEG
Reżyseria: Wanda Koscia
Scenariusz: Tilman Remme, Wanda Koscia
Producenci: Elsine Van Os, Tilman Remme, Tewe Pannier
Narrator: Greg Marston
Muzyka: Neil Cartwright
Produkcja: Canal+ 2019

PAJĘCZA SIEĆ. DRUGIE IMPERIUM BRYTYJSKIE

PAJĘCZA SIEĆ. DRUGIE IMPERIUM BRYTYJSKIE — film dokumentalny

W jaki sposób Wielka Brytania osiągnęła status globalnej potęgi finansowej? Twórcy filmu biorą pod lupę działalność instytucji umiejscowionych w City of London. Niejasne struktury finansowe, chronione przez zagmatwane prawo, ukrywają nawet połowę światowego bogactwa, znajdującego się w rękach największych globalnych graczy. Autorzy dokumentu zadają sobie pytanie, w jaki sposób mogło dojść do takiej sytuacji. W filmie wypowiadają się czołowi dziennikarze, eksperci, naukowcy, oraz aktywiści zaangażowani w walkę o sprawiedliwość społeczną.

City of London (potocznie The City lub Square Mile), to jednostka administracyjna mająca prawa miejskie w granicach Londynu, w której obecnie skupia się większość działalności handlowo-bankowo-ubezpieczeniowej Wielkiej Brytanii. City nie stanowi gminy Londynu (London borough). Gildie kupieckie wybierają co roku pod koniec września ze swojego grona lorda majora, który sprawuje nadzór nad City. Do świadomości publicznej coraz częściej dochodzą informacje na temat City of London Corporation. Czym jest CLC? Najkrócej możemy powiedzieć, że jedną z trzech najważniejszych instytucji, obok amerykańskiej Rezerwy Federalnej (FED), oraz kompleksu wojskowo-zbrojeniowego USA z jego programem kontroli umysłów, prania mózgów i depopulacji, które pracują ciężko, aby wprowadzić Nowy Porządek Świata (NWO) i uczynić z nas stado niewolników — czytamy na stronie Humans Are Free — bardzo dobrze znanej wszystkim miłośnikom teorii spiskowych.

Pajęcza sieć. Drugie Imperium Brytyjskie
Reżyseria: Michael Oswald
Producent: John Christensen
Współpraca: Sean Adam Boucher
Produkcja: 2019

GADAJĄCE GŁOWY

Krzysztof Kieślowski -- film dokumentalny

Film miejscami przypomina surrealistyczny świat wypełniony intelektualistami. Zachwyca również elokwencją i poziomem wypowiedzi uczestników biorących udział w projekcie. Reżyser filmu Krzysztof Kieślowski był jednym z najwybitnieszych polskich reżyserów filmowych i scenarzystów, który swoja karierę zaczynał jako twórca filmów dokumentalnych. Obecnie reżysera Dekalogu uważa sę za jednego z najważniejszych twórców w historii kina światowego drugiej połowy XX wieku.

W roku 1979 Krzysztof Kieślowski przeprowadził swojego rodzaju sondę społeczna. Pytania były niby banalne: kim jesteś? czego byś chciał? co jest dla ciebie najważniejsze? Wynikiem sondy był ten krótki film dokumentalny. Kieślowski wybrał 44 osoby i ustawił je w porządku chronologicznym. Każdemu poświęca tylko jedno ujęcie. Na ekranie pojawiają się kolejne gadające głowy, a w prawym dolnym rogu podany jest rok urodzenia danego człowieka. Począwszy od niemowlaka, przez przedszkolaków, uczniów, studentów, ludzi dorosłych, aż po stuletnią staruszkę, obserwujemy jak się zmieniają pragnienia ludzi w różnym wieku i w różnej sytuacji życiowej.

GADAJĄCE GŁOWY
Scenariusz i reżyseria: Krzysztof Kieślowski
Premiera: sierpień 1980

DARKNET

DARKNET — film dokumentalny

Darknet to drugie dno Internetu. Pierwsze dno nazywa się deep web i jest niewidoczną dla użytkowników częścią każdej oficjalnej sieci internetowej. Okazuje się jednak, że Internet ma jeszcze głębsza warstwę, nazywaną właśnie darknet lub dark web, gdzie za pomocą oprogramowania szyfrującego, internauci mogą komunikować się ze sobą w sposób całkowicie anonimowy. O tej tajemniczej działalności hakerów opowiada film dokumentalny izraelskich dziennikarzy śledczych.

Mając zainstalowane na kompie odpowiednie narzędzia czyli platformę Secure Drop, możemy w sieci za pomocą darmowego softu Tor bardzo utrudnić bycie namierzonym przez policję lub prokuraturę. Kto wykorzystuje możliwości jakie daje darknet? Przede wszystkim przestępcy, hakerzy, służby specjalne, dziennikarze, ważni informatorzy, decydenci polityczni i osoby publiczne.
Słowo darknet ma należne miejsce w zachodniej pop-kulturze. Dziennikarz J. D. Lasica w swojej książce „Darknet: Hollywood’s War Against the Digital Generation” z 2005 r. Opisał zasięg sieci Darknet obejmujący sieci wymiany plików. Następnie w 2014 r. dziennikarz Jamie Bartlett w swojej książce „The Dark Net” użył tego terminu do opisania szeregu podziemnych subkultur, w tym camgirls, kryptoanarchistów, ciemnych rynków narkotykowych, społeczności samookaleczających się, rasistów mediów społecznościowych i transhumanistów.
Potencjalnych użytkowników ukrytej przed policją sieci internetowej — takiej jak Tor — jest bardzo wielu. Szacunkowe dane pokazały, że w USA i EU z darknetu dziennie korzysta około 25 osób.

DARKNET
Reżyseria: Tzachi Zchiff i Duki Dror
Scenariusz: Yuval Orr
Zdjęcia: Pchilippe Bellaiche i Gleb Volkov
Muzyka: Erez Levi
Producent: Duki Dror
Produkcja: Makor fundation for Israeli films

Emoralni*