Koncert w Warszawie. Słynny polski jazzman

Polski jazz ma niezwykle barwną i bogata historię, co jest powodem do dumy wszystkich miłośników tej muzyki, powstałej w dzielnicy prostytutek w Storyville w Nowym Orleanie na początku 20 wieku. Powodów do dumy jest wiele — mamy jeden z najstarszych w Europie festiwalów jazzowych „Jazz Jamboree”, mamy świetnych muzyków jazzowych, jak choćby znany na całym świecie Tomasz Stańko. Do tego elitarnego grona należy obecnie Włodek Pawlik. W 2014 roku, prowadzony przez niego zespół Włodek Pawlik Trio, wspólnie z Filharmonią Kaliską i Randy Breckerem, zdobył nagrodę Grammy w kategorii Best Large Jazz Ensemble Album.

„Anhelli” jest wynikiem inspiracji Pawlika poematem Słowackiego. Utwory zawarte na płycie są zatem historią, którą opowiada pianista i towarzyszący mu muzycy: kontrabasista Paweł Pańta i Cezary Konrad.
Słychać tu niesamowitą dojrzałość muzyczną i wrażliwość lidera. Bezbłędnie przechodzi on z melancholijnych konwencji w popisowe improwizacje. Momentami słyszymy dynamikę gry Herbiego Hancocka, a innym razem harmoniczną płynność Jarretta.
Płytę zaczyna utwór „East Side Story” będący nawiązaniem do słynnego musicalowego standardu. Tyle tylko, że tu, temat dotyczy historii polskich zesłańców, o których pisał Słowacki.
Charakter całej płyty najlepiej oddaje utwór tytułowy. „Anhelli” jest dialogiem lidera z pozostałymi muzykami. Rozpoczyna się od delikatnego sola pianisty, by nagle przejść w fazę fortissimo i wprowadzić słuchacza w tę muzyczną „wędrówkę”
. — Infomusic.pl

Dźwięki, które dla kogoś mogą być niesłyszalne, nieważne, dla mnie staja się inspiracją i nabierają ogromnej wagi… Ja myślę uszami. — Włodek Pawlik

Lista utworów:
1. East Side Story
2. Bliżej… (Closer)
3. Anhelli
4. Ellenai
5. Kind of Blues
6. Po burzy (After Storm)
7. Witkacy
8. Transylvanian Dance
WŁODEK PAWLIK – piano
PAWEŁ PAŃTA – acoustic bass
CEZARY KONRAD – drums
Fabryka Trzciny Live, Warszawa 2006

Włodek Pawlik — polski kompozytor, pianista jazzowy i pedagog. Kompozytor i wykonawca kilkunastu autorskich płyt z muzyką jazzową, autor muzyki filmowej i teatralnej. Od lat 90. lider Włodek Pawlik Trio — zespołu, w którym gościł wiele znakomitości polskiego i światowego jazzu, grali w nim m.in.: Randy Brecker, Billy Hart, Richie Cole. Współpracuje z amerykańskim zespołem – Western Jazz Quartet. W jego dorobku artystycznym znajduje się ponad 20 albumów, szereg dzieł muzyki filmowej oraz kompozycji współczesnych. W 2014 r. prowadzony przez niego zespół Włodek Pawlik Trio, wspólnie z Filharmonią Kaliską i Randy Breckerem, zdobył nagrodę Grammy w kategorii Best Large Jazz Ensemble Album. Występował na takich festiwalach jazzowych jak: North Sea Jazz Festival (Haga 1998) oraz European Jazz Festival (Ateny 2006), a także na festiwalach poświęconych muzyce poważnej. Jest autorem muzyki do filmów Wrony i Pora umierać Doroty Kędzierzawskiej oraz Rewers Borysa Lankosza. Za muzykę do Rewersu otrzymał nagrodę w konkursie głównym w kategorii „Nagrody indywidualne” 34. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, za najlepszą muzykę do filmu. Skomponował ścieżkę muzyczną do międzynarodowych produkcji: Nightwatching Petera Greenawaya i Within the whirlwind w reżyserii Marleen Gorris. Od początku lat 80. związany z Festiwalem Artystycznym Młodzieży Akademickiej, na którym prowadzi warsztat jazzowy. Przez długie lata akompaniator Elżbiety Wojnowskiej, a także autor i współautor muzyki do wielu piosenek tej artystki. Był kierownikiem muzycznym realizowanego przez TVP widowiska taneczno – muzycznego „Chopin4”, które miało premierę w Targach Kielce w 2010 w czasie uroczystości otwarcia nowej hali wystawowej.
Więcej: Portfolio
Foto: materiały prasowe

Circles on the water. Muzyka przyszłości

BARTOSZ KOWALSKI Circles on the water — wersja na klawesyn i orkiestrę

Jest docenionym i utytułowanym kompozytorem młodego pokolenia. Jego Symfonia Okręgów (Symphony of the Circles), została zakwalifikowana przez międzynarodowe jury w Zagrzebiu do wykonania na Światowych Dniach Muzyki „Chorwacja 2005”. Tworzy również muzykę do filmów, prezentowanych m.in. na festiwalu „Camerimage”. Wiele utworów Bartosza Kowalskigo cechuje przystępność, melodyjność i przejrzystość formy, co z pewnością miało duży wpływ na jego sukces i pozytywny odbiór tej muzyki u słuchaczy.

Bartosz Kowalski jest autorem ponad stu kompozycji. Jego muzyka prezentowana była m.in: podczas Międzynarodowych Dni Muzyki Współczesnej ISCM Music Biennale Zagreb, na koncertach „Generacje” organizowanym przez ZKP oraz ZAiKS, na festiwalach: Warszawskie Spotkania Muzyczne, Musica Polonica Nova, Audioart, Laboratorium, Musica Moderna, Gaude Mater oraz podczas licznych koncertów uczelni. Wykonywały ją takie zespoły jak: Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Warszawie, Orkiestra Radia i Telewizji w Zagrzebiu, Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Świętokrzyskiej, Śląskiej, Częstochowskiej, Kaliskiej, Orkiestra Symfoniczna Uniwersytetu Muzycznego w Warszawie, Lwowska Orkiestra Kameralna „Leopolis”, Wrocławska Orkiestra Kameralna „Leopoldinum, Unplugged-Orchestra, Polski Chór Kameralny Schola Cantorum Gedanensis, Chór Polskiego Radia w Krakowie, Kwartet Smyczkowy „Camerata” zespół „Chamberbrass”, zespół „Warsaw Brass”, zespół Kwartludium i wiele innych. Jako aranżer, Bartosz Kowalski współpracował min. z Waldemarem Malickim (aranżacje symfoniczne do programu telewizyjnego „Filharmonia Dowcipu”) oraz Aliną Mleczko i kwartetem Prima Vista (płyta La Fiesta). Jako instrumentalista zaś, udzielał się na rozmaitych koncertach, happeningach, i wydarzeniach związanych z muzyką improwizowaną występując m.in z Krzysztofem Knitlem, Jerzym Kornowiczem, Markiem Chołoniewskim, Tadeuszem Sudnikiem oraz Michałem Górczyńskim. Obecnie jest członkiem i współzałożycielem zespołu „Sonofrenia”. Tworzy również muzykę do filmów. Filmy z jego muzyką prezentowane były m.in. na festiwalu Camerimage oraz festiwalu Łodzią po Wiśle. — Wikipedia

Bartosz Kowalski — kompozytor, aranżer, instrumentalista. Adiunkt Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie. Laureat wielu konkursów kompozytorskich, w tym głównej nagrody Krzysztofa Pendereckiego Arboretum 2012. Autor blisko 100 kompozycji symfonicznych, chóralnych, kameralnych, filmowych. Absolwent Podyplomowych Studiów Muzyki Filmowej w Łodzi (Akademia Muzyczna / Szkoła Filmowa). W 2010 roku uzyskał tytuł doktora sztuk muzycznych i obecnie pracuje na Uniwersytecie Muzycznym Chopina jako adiunkt. Swoje umiejętności kompozytorskie w zakresie muzyki filmowej kształcił także pod kierunkiem m.in Krzesimira Dębskiego, Zygmunta Koniecznego, Krzysztofa Knittla, Macieja Zielińskiego czy Włodka Pawlika podczas Podyplomowych Studiów Muzyki Filmowej, Komputerowej i Audiowizualnej w Akademii Muzycznej w Łodzi. Więcej: Portfolio| Facebook
Foto: Instytut Muzyki i Tańca

Stypendysta. Doskonały pianista jazzowy i kompozytor

Lider kwartetu jazzowego High Definition. Jego solowy album instrumentalny jako pierwszy w Polsce, wydała prestiżowa wytwórnia płytowa London Decca. Znany również pod pseudonimem Pianohooligan, Piotr Orzechowski to polski pianista jazzowy i kompozytor. Absolwent Berklee College of Music w Walencji. Zwycięzca dwóch najbardziej znanych jazzowych konkursów w Europie — „Montreux Jazz Piano Competition” i „Jazz Hoeilaart”.


Po prostu uważam, że Piotr Orzechowski to wspaniały pianista, kompozytor i muzyk, jeden z najlepszych, z którym kiedykolwiek grałem, a dodajmy, że grałem z każdym od Herbiego Hancocka do Horace’a Silvera. Jest w stanie zagrać wszystko, cokolwiek mu dasz, zarówno z zakresu jazzu, jak i klasyki. — Randy Brecker

Piotr Orzechowski — zwycięzca dwóch najbardziej znanych konkursów w Europie — „Montreux Jazz Piano Competition” i „Jazz Hoeilaart”. Finalista i laureat najbardziej renomowanych konkursów polskiego jazzu jak „Jazz Juniors”, „Jazz nad Odrą”, „Krokus Jazz”. Artyście cztery razy przyznano Stypendium Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego dla najbardziej utalentowanych studentów. W listopadzie 2012 roku, debiutancki solowy album Piotra Orzechowskiego, inspirowany twórczością Krzysztofa Pendereckiego, został wydana na przez wytwórnię płytową Decca Classics/Universal Music Polska. Jest to pierwszy album instrumentalny z Polski dla prestiżowej wytwórni London Decca. Współpracował z takimi artystami i grupami jak Philip Glass, Krzysztof Penderecki, Adrian Utley z Portishead, Randy Brecker, John Blackwell, Yoron Izraela, Victor Mendoza, Skalpel, Jacek Kochan, Pawła Mykietyna, Sławkiem Jaskułke, Dorota Miśkiewicz, Adam Bałdych, Vladislav Sendecki i inni.
Więcej: Portfolio|Facebook

Współczesny polski muzyk i kompozytor

Paweł Mykietyn

Mamy przyjemność przedstawić sylwetkę i próbkę twórczości kolejnego współczesnego polskiego muzyka i kompozytora. Paweł Mykietyn w 1990 roku zdobył II nagrodę na Konkursie Kompozytorskim im. Andrzeja Krzanowskiego. Jego utwór „3 for 13” dla 13 wykonawców (1994), napisany na zamówienie Polskiego Radia, zajął pierwszą lokatę w kategorii twórczości kompozytorów młodych na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu (1995). Artysta komponuje na zamówienie wielu festiwali i instytucji.

W 1996 roku Epifora na fortepian i taśmę (1996), napisana również na zamówienie Polskiego Radia, zajęła I miejsce w kategorii utworów kompozytorów młodych na IV Międzynarodowej Trybunie Muzyki Elektroakustycznej UNESCO w Amsterdamie, oraz znalazła się w grupie kompozycji rekomendowanych w kategorii ogólnej. W 2000 roku został laureatem Paszportu „Polityki”.

Utwór skomponowany do spektaklu „Poskromienie Złośnicy” W.Szekspira w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego z płyty „Mykietyn. Muzyka. Teatr”.

Paweł Mykietyn (ur. 20 maja 1971 w Oławie) — polski kompozytor i klarnecista. Studia kompozytorskie w klasie prof. Włodzimierza Kotońskiego w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie ukończył w 1996 roku. Komponuje muzykę dla teatru, współpracując z takimi reżyserami jak Krzysztof Warlikowski czy Grzegorz Jarzyna. Jest też twórcą muzyki filmowej, między innymi do filmu Solidarność, Solidarność…, Ono, 33 sceny z życia Małgorzaty Szumowskiej, Tatarak (film) Andrzeja Wajdy czy Essential Killing Jerzego Skolimowskiego. Otrzymał dwie Polskie Nagrody Filmowe (na cztery nominacje) oraz cztery nagrody na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni za najlepszą muzykę.W czerwcu 2008 roku za swoją II Symfonię otrzymał jako pierwszy Nagrodę Mediów Publicznych Opus w dziedzinie muzyki poważnej. Jury jednogłośnie wyłoniło zwycięzcę, określając kompozycję Mykietyna jako dzieło będące godną kontynuacją dzieł Witolda Lutosławskiego i otwierające polską muzykę na XXI w. W tym samym roku, na festiwalu Wratislavia Cantans odbyła się premiera „Pasji według św. Marka”. Jego kolejnym dziełem będzie opera, zamówiona przez Operę Wrocławską — druga już w dorobku tego kompozytora; pierwszą był „Ignorant i szaleniec” którego premiera odbyła się w 2001 roku w Teatrze Wielkim — Operze Narodowej. Od 2008 roku jest dyrektorem muzycznym Nowego Teatru w Warszawie. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011). W 2012 roku otrzymał nagrodę Prix France Musique Sacem 2012 za muzykę do filmu Essential Killing Jerzego Skolimowskieg. Więcej: Facebook
Foto: Albert Zawada

Ekscytująca artystka. Solistka. Wychwalana przez muzyczny świat

LERA AUERBACH „24 Preludes for Piano, Op. 41”

Pisząc o dokonaniach młodych, współczesnych kompozytorów, należy zwrócić szczególną uwagę na artystów spoza Polski. Lera Auerbach jest obecnie jedną z najbardziej popularnych i ekscytujących artystek. Jej śmiałe, pomysłowe i sugestywne kompozycje są wychwalane przez czołowych współczesnych muzyków, dyrygentów i choreografów oper. Wyjątkowo osobiste interpretacje standardowego repertuaru klawiatury, czynią z Lery Auerbach ulubieńczynię publiczności na całym świecie.

Kompozytorka regularnie występuje jako solistka w największych światowych salach koncertowych, a jej twórczość obejmuje opublikowanie ponad dziewięćdziesięciu dzieł operowych, baletu, muzyki symfonicznej i kameralnej. Jej twórczość ma charakter interdyscyplinarny i zawiera w sobie muzykę, literaturę i sztukę wizualną. Ta młoda rosyjska artystka wydała trzy tomy poezji i prozy w języku rosyjskim. Pisze własne libretta, a ostatnio pracowała nad serią instalacji Gesamtkunstwerk. Świadectwem międzynarodowych osiągnięć Lery Auerbach — jako jednej z najbardziej uznanych współczesnych kompozytorek, jest jej pełnometrażowy balet „Mała Syrenka”, który został zwycięzcą ECHO Klassik Award 2012 — i miał za sobą ponad sto pięćdziesiąt premier na całym świecie. W tym sezonie, jej dzieła muzyczne będą wystawiane przez John Neumeier w National Ballet of China w Pekinie, Hamburg, oraz Baletu i Teatru Stanisławskiego w Moskwie.

Lera Auerbach (1974) — urodziła się w Czelabińsku, mieście na Uralu graniczącym z Syberią. Ukończyła studia w zakresie fortepianu i kompozycji w The Juilliard School of Music, gdzie studiowała grę na fortepianie u Józefa Kalichsteina i kompozycji z Milton Babbitt. Jest również absolwentką programu fortepian i solistką Hochschule für Musik Hanowerze. Kompozycje Auerbach zostały zlecone i wykonane przez szeroki wachlarz artystów, orkiestr i zespołów baletowych w tym Gidon Kremer, Kremerata Baltica, David Finckel, Wu Han, Vadim Gluzman, w Tokio, Kuss, Parker i Petersen smyczkowe kwartety, SWR i NDR orkiestry symfoniczne i Balet Duński Royal. Muzyka Lery Auerbach została również wykonywana na zlecenie Caramoor International Music Festival, Lucerne Festival, Lockenhaus Festival, Bremen Musikfest i Schleswig-Holstein Musik Festival. Więcej: Portfolio

Site-specific art — sztuka tworzona w miejscu, w którym jest realizowana i przedstawiana

Jaka jest współczesna muzyka młodego pokolenia polskich kompozytorów? Opera-instalacja „Transcryptum” Wojtka Blecharza jest utworem szczególnym. Powstała na zamówienie Teatru Wielkiego Opery Narodowej w Warszawie. Premiera odbyła się 23 maja 2013 w Warszawie. Utwór został skomponowany na jeden głos, 7 instrumentów i elektronikę. „Transcryptum” wpisuje się w nurt site-specific art — sztuki tworzonej w miejscu, w którym jest realizowana i przedstawiana. O kształcie sztuki decyduje „na żywo” sam odbiorca. Podczas próby generalnej, pracownice pralni wykonywały dalej swoje obowiązki, nieskrępowane obecnością widzów i muzyków.

Znajdą się w nim pewne elementy teatru postdramatycznego, ruch sceniczny i multimedia. Dużą rolę odegra scenografia — w duchu amerykańskiego minimalisty Richarda Serry, twórcy prostych, wielkoformatowych rzeźb, które z pozoru przeczą prawom fizyki. Kiedy na nie patrzę, odczuwam niepokój. Chciałbym, żeby podobne bryły, ściśle powiązane z akcją, znalazły się na scenie w Transcryptum. — fragment wywiadu dla dwutygodnika „Ruch Muzyczny”

Wojtek Blecharz — jeden z najbardziej utalentowanych, współczesnych polskich kompozytorów. Studiował muzykę w rodzinnym mieście Gdynia, a później w Akademii Muzycznej w Warszawie u Mariana Borkowskiego, którą ukończył z tytułem Mistrza. W 2006 roku otrzymał szereg stypendiów i nagród, w tym nagrodę polskiego Ministerstwa Kultury, Académie Musicale di Villecroze, ZAIKS, Instytut Mickiewicza i Centrum Kultury w Gdyni. W 2007 roku uczestniczył w Kursach Stockhausena w Kuerten, a obecnie jest doktorantem na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego, współpracując z Phillip Manoury, Miller Puckette, Roger Reynolds i Steve Schick. Więcej: FB fan page

Główna nagroda podczas festiwalu Musica Polonica Nova

Sztuka nie znosi próżni i nigdy się nie skończy. Współczesna tzw. „muzyka poważna” istnieje i ma się dobrze. Polska w tej materii może pochwalić się renomowanym festiwalem muzycznym „Warszawska Jesień”. Agata Zubel to jedna z najwybitniejszych kompozytorek młodego pokolenia, obsypana wieloma nagrodami na międzynarodowych i krajowych konkursach muzycznych. Jej kompozycja „NOT I” z albumu pod tym samym tytułem, na głos (twórczość Samuela Becketta), zespół instrumentalny i elektronikę z 2010 roku, uhonorowana została główną nagrodą podczas festiwalu Musica Polonica Nova.

Każdy nowy utwór to dla mnie odrębna fascynująca przygoda. Powielanie pomysłów nie do końca mnie interesuje. Tylko stając przed wielką niewiadomą możemy dotknąć jakieś tajemnicy – inaczej nie byłoby to takie pociągające. Zawsze, kiedy mam do czynienia z tekstem, on mnie jakoś niesie. Ale czasem pomysł na utwór jest pierwszy i pod niego szukam odpowiedniego tekstu. Na przykład w ”Aforyzmach na Miłosza” korzystam tylko z krótkich fragmentów, zarówno poetyckich, jak i prozatorskich, pochodzących z różnych okresów twórczości pisarza. Komponuję kilkuczęściową strukturę, która jest zamkniętym utworem, ale oś dramaturgiczna całej historii powstaje przez zderzenie tych różnych tekstów. — fragment wywiadu dla Culture.pl

Agata Zubel – wokale
Wykonanie: Qaartsiluni Ensemble
Lajos Rozman – dyrygent
Visegrad Portraits 2013
Trafo House of Contemporary Arts Budapest
27.03.2013

Agata Zubel — polska kompozytorka, śpiewaczka i pedagog. Laureatka licznych nagród zarówno jako wokalistka jak i kompozytorka. Dokonuje wielu prawykonań dzieł współczesnych kompozytorów. Urodziła się we Wrocławiu, gdzie ukończyła z wyróżnieniem Primus Inter Pares studia kompozytorskie w Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego w klasie Jana Wichrowskiego oraz wokalne pod kierunkiem Danuty Paziuk-Zipser. W szkole podstawowej i średniej grała na perkusji, co pozwalało jej na bardziej sonorystyczne podejście do muzyki. Następnie pogłębiała studia w Conservatorium Hogeschool Enschede w Holandii oraz na licznych kursach. W 2004 roku uzyskała tytuł doktora sztuki muzycznej. Obecnie wykłada we wrocławskiej akademii muzycznej. Jest stypendystką m.in. Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2000–2002), Zarządu Miasta Wrocławia (2001–2002), Ernst von Siemens Musikstiftung (2001) oraz Fundacji Edukacji Międzynarodowej (2002). Jest także członkiem zwyczajnym Związku Kompozytorów Polskich. Jako wokalistka brała udział w wielu prestiżowych wydarzeniach muzycznych. Współtworzy z Cezarym Duchnowskim duet ElettroVoce. Latem 2004 roku uczestniczyła w eksperymentalnym projekcie improwizacji podczas koncertu zamówionego przez organizatorów Międzynarodowych Kursów Kompozytorskich w Darmstadt. W jej repertuarze specjalne miejsce zajmuje muzyka najnowsza. W ciągu kilku minionych lat, oprócz wielu prawykonań i nagrań dzieł współczesnych twórców, dała się poznać jako wykonawczyni Chantefleurs et Chantefables W. Lutosławskiego (Musica Polonica Nova 2006), DW9 B. Langa (Warszawska Jesień 2004), Gwiazdy Zygmunta Krauzego (adaptacja elektroakustyczna C. Duchnowskiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu 2005) czy też roli Fedry w operze Dobromiły Jaskot pod tym samym tytułem (Teatr Wielki-Opera Narodowa 2006). Koncertowała także za granicą: we Włoszech, w Belgii, Szwajcarii, Holandii, Niemczech, Irlandii, Rosji, Ukrainie, Litwie, Grecji, Danii, Korei i Stanach Zjednoczonych. Jest laureatką kilkunastu konkursów (w tym międzynarodowych) – zarówno wokalnych jak i kompozytorskich. Na początku 2005 r. otrzymała prestiżowy Paszport Polityki. W tym samym roku, jej II Symfonia – napisana na zamówienie rozgłośni Deutsche Welle — została prawykonana podczas Festiwalu Beethovenowskiego w Bonn. Więcej: Portfolio

Emoralni*