Największy celebryta światowej sztuki

AI WEIWEI — instalacje

Naraził się komunistycznym władzom, nazywając chińskich przywódców „gangsterami”. Od tego czasu jego życie stanowi pasmo niekończących się problemów osobistych i sukcesów. Ai Weiwei był pobity i aresztowany na ponad dwa miesiące. W sierpniu 2007 na rok przed ceremonią otwarcia igrzysk olimpijskich w Pekinie zarzucił Stevenowi Spielbergowi i Zhang Yimou, że nie sprostali oczekiwaniom, jakie stawia się przed artystami, mówiąc: to obrzydliwe. Nie szanuję nikogo, kto bez wstydu nadużywa swojej pozycji, przymykając oko na kwestie etyczne.

Ai weiwei
Ai Weiwei
Ai Weiwei
Ai Weiwei
Ai Weiwei
Ai Weiwei
Ai Weiwei
Ai Weiwei
Ai Weiwei
previous arrow
next arrow

Ai Weiwei tworzy wysmakowaną intelektualnie sztukę konceptualną. Jedną z najbardziej znanych prac artysty jest instalacja „Sunflowe seeds”, przygotowywana przez pięć lat i składająca się z ponad stu milionów ręcznie robionych i malowanych porcelanowych „ziaren” słonecznika. Zostały one wyprodukowane przez ponad 1600 mieszkańców słynącego z produkcji porcelany miasta Jingdezhen. Ziarna rozsypano na 3400 metrach kwadratowych hali turbin w renomowanym, londyńskim Tate Modern w październiku 2010 roku. Zgodnie ze słowami autora, spacer po powierzchni ziaren symbolizuje doświadczenie konglomeratu masowej konsumpcji, wielkiego przemysłu i domowej produkcji, jaką charakteryzują się dzisiejsze Chiny.

Ai Weiwei cieszy się na Zachodzie, a zwłaszcza w Niemczech popularnością graniczącą z kultem. Kiedy upuścił na podłogę rytualne naczynie z dynastii Han, by stworzyć dzieło sztuki pod tytułem „Dropping a Han Dynasty Urn”, stał się artystą o międzynarodowej sławie. Niektórzy krytycy są zdania, że niszcząc bezpowrotnie niepowtarzalny zabytek, Ai Weiwei posunął się za daleko, i że jego akcja była świadomą prowokacją obliczoną na zwrócenie na siebie uwagi, podobnie jak namalowanie 11 lat później logo Coca-Coli na neolitycznej wazie.
To człowiek, który świetnie wykorzystuje swoją obecność na Zachodzie. W Berlinie zrobił sobie zdjęcie z Nadją Tołokonnikową z Pussy Riot. W Londynie poszedł do ambasady Ekwadoru, w której ukrywał się Julian Assange, i zrobił sobie z nim selfie.

W 2019 roku opuścił Niemcy i wyjechał do Wielkiej Brytanii. W Londynie można obejrzeć m.in. „Straight, 2009-12”, ważące 90 ton rozprostowane i pieczołowicie ułożone stalowe pręty. Pochodzą z budowli zniszczonych w trzęsieniu ziemi w Syczuanie, gdzie tysiące dzieci zginęły w ruinach niedbale zbudowanych szkół (budynki rządowe ocalały nienaruszone). Ai przywiózł też wykonane z marmuru repliki kamer — podobnych do tych, jakie policja umieściła przed jego domem, oraz repliki waz z okresu Han, pomalowane na jaskrawe kolory. Nową pracą była „Puzzle wolności słowa” — porcelanowa mapa Chin z tradycyjnych wisiorków. Zamiast nazwisk Ai umieścił na nich hasło „Wolność słowa”.

Ai Weiwei — chiński artysta, architekt i aktywista polityczny, otwarcie krytykujący chiński rząd za łamanie praw człowieka i korupcję. Współtwórca chińskiego Stadionu Narodowego w Pekinie. Był zaangażowany w ujawnienie szeregu nadużyć przy budowie szkół, które zawaliły się podczas trzęsienia ziemi w prowincji Syczuan w 2008 roku. Aresztowany w 2011 i więziony bez dowodów przez 81 dni. W 2015 wyjechał do Niemiec, a następnie do Wielkiej Brytanii, wraz ze swoją rodziną. Artysta tworzy głównie instalacje i rzeźby, wykorzystując w swoich pracach tradycyjną chińską sztukę. Ai Weiwei został uhonorowany wieloma nagrodami, m.in. Art Award (CCAA) w 2014 w Szanghaju. Dzieła Ai Weiweia wystawiane były między innymi na 48. Biennale w Wenecji (1999), 1. Triennale w Guangzhou (2002), „Zones of Contact: 2006 Biennale of Sydney”, czy „Documenta 12” w Kassel (2007).

Rzeźbiarz hiperrealista z pewną obsesją

Jego obsesją było stworzenie rzeźby z niespotykanym realizmem. Zaczynał w 1979 roku, jako twórca i animator lalek w telewizyjnym programie dla dzieci Shirl’s Neighbourhood, nadawanym w Australii. Jego kariera jako twórcy modeli zaczęła nabierać rozpędu, po premierze filmu Labyrinth i serialu telewizyjnym The Storyteller. Ron Mueck jest również rzeźbiarzem — twórcą pięciometrowej rzeźby Boy z 1999 roku, wystawionej z powodzeniem w Millenium Dome i na renomowanym Biennale Sztuki w Wenecji.
[Rzeźby i instalacje: Ron Mueck źródło: materiały prasowe]

Ron Mueck
RON MUECK — rzeźbiarz hiperrealista
RON MUECK — rzeźbiarz hiperrealista
RON MUECK — rzeźbiarz hiperrealista
RON MUECK — rzeźbiarz hiperrealista
RON MUECK — rzeźbiarz hiperrealista
RON MUECK — rzeźbiarz hiperrealista
RON MUECK — rzeźbiarz hiperrealista
previous arrow
next arrow

Od tego czasu artysta bierze udział w w niezliczonym wystawach sztuki współczesnej na całym świecie. Jedna z największych wystaw retrospektywnych dzieł Rona Muecka, miała miejsce w National Gallery of Victoria w Australii w kwietniu 2010 roku. Czy hiperrealizm jako kierunek w sztuce ma przyszłość? Trudno o jednoznaczną odpowiedź, ponieważ nie jest to kierunek nowy — narodził się w 1965 roku w Stanach Zjednoczonych.
Jego założeniem jest nieprzekłamana gloryfikacja rzeczywistości. Hiperrealizm jest kontrpropozycją dla minimal artu, suprematyzmu i wszystkich kierunków w sztuce, które sprowadzają treść dzieła do absolutnego minimum, a od artysty nie wymagają praktycznie żadnych umiejętności technicznych. Jak jednak wszystkie prądy artystyczne, których istotą jest sprzeciw, hiperrealizm powoli się wypalił. Obecnie obrazy hiperrealistyczne wciąż pojawiają się sporadycznie w galeriach, zwykle jednak nie jako cel, lecz jako środek do realizacji innych koncepcji artystycznych.
Dla nadnaturalnie realistycznych rzeźb, los może być jednak łaskawy. Instalacje wielkoformatowe są jak dzieła współczesnej sztuki inżynieryjnej i bardzo efektownie prezentują się w przestrzeni publicznej. Dlatego Ron Mueck nigdy nie powinien cierpieć na brak klientów i zleceniodawców.

Ronald Ron Mueck (1958) — uznany australijski rzeźbiarz hiperrealista, pracujący głównie w Wielkiej Brytanii. Jest właścicielem studia w Londynie, zajmującego się produkcją makiet i modeli na potrzeby przemysłu filmowego.

Makabryczne ulice. Partyzantka uliczna

MARK JENKINS — instalacja

Jeżeli ktoś naiwnie uważa, że prawdziwymi rzeźbami mogą być tylko marmurowe posągi Michała Anioła, to powinien naprawdę solidnie zacząć używać wyszukiwarki Google. Nic nie stoi w miejscu — a zwłaszcza sztuka. Mark Jenkins posuwa się jeszcze dalej — nie tylko prowokuje, ale przeraża. Te instalacje są na granicy przestępstwa.
[Foto: Mark Jenkins, źródło: materiały archiwalne i prasowe]

MARK JENKINS
MARK JENKINS
MARK JENKINS
MARK JENKINS
MARK JENKINS
MARK JENKINS
MARK JENKINS
MARK JENKINS
previous arrow
next arrow

Street Art — choć młody — dorobił się prawdziwej legendy. Jego początki sięgają lat 80-tych. Było więc graffiti, stencil graffiti, poster art, sticker art, a nwet urban i guerilla art. Niektórzy z „ulicznych artystów” zgromadzili pokaźne fortuny i teraz grzeją się w blasku swojej przypadkowo zdobytej sławy. Inni mają gdzieś gorączkowe poszukiwania taniego poklasku u gawiedzi wpatrzonej w złotego cielca. Street Art bywa politycznie zaangażowany. I za to należy mu się największa chwała.

Mark Jenkins (1970) jest amerykańskim artystą znanym z rzeźbiarskich instalacji ulicznych. Praktyka street artu Jenkinsa polega na użyciu „ulicy jako etapu”, gdzie jego instalacje odziaływują na przechodniów, którzy nieświadomie stają się aktorami. Mark Jenkins cytuje Juan’a Muñoz’a jako swojego mentora i żródło inspiracji. Oprócz tworzenia street artu, zajmuje się również działalnością edukacyjną, poprzez warsztaty artystyczne. Obecnie mieszka i tworzy w Waszyngtonie. — Wikipedia

26.05.2016 | Więcej: Portfolio

Polskie godło. Słynna instalacja. Szmal

W listopadzie 2000 roku w warszawskiej Zachęcie, pokazano wystawę Naziści, która zakończyła się skandalem, zniszczeniem kilkunastu prac i zamknięciem ekspozycji. Autorem Nazistów był Piotr Uklański. Media pisały wówczas o zacieraniu faszystowskich zbrodni, a znany aktor Daniel Olbrychski rozstrzaskał szablą przed kamerami TV, wiszący na ścianie swój portret w hitlerowskim mundurze.
[Foto i źródło: materiały archiwalne i prasowe]

PIOTR UKLAŃSKI
PIOTR UKLAŃSKI
PIOTR UKLAŃSKI
PIOTR UKLAŃSKI
PIOTR UKLAŃSKI
PIOTR UKLAŃSKI
PIOTR UKLAŃSKI
previous arrow
next arrow

Jedna z wersji tej instalacji połączona była z pracą Dance Floor (1996), czyli pulsującymi światłami w stylu disco, zamontowanymi w podłodze, oraz polskim godłem umieszczonym na ścianie. Uklański zaprzeczał, że Naziści to była czysta prowokacja, choć dzięki tej pracy udało mu się zaistnieć w świecie wielkiej sztuki.

W roku 2006 roku jego najsłynniejsze dzieło zostało sprzedane na londyńskiej aukcji w Phillips de Pury & Company za 568 tysięcy funtów.

Kolejną ciekawą, pacyfistyczną pracą artysty był Bez tytułu (Jan Paweł II). Dzieło to reprezentowało sztukę polską na Biennale w Sao Paulo w 2004 roku. Artysta przedstawił tam monumentalną fotografię o wymiarach 4 x 5 m z podobizną Jan Pawła II, utworzoną z ludzkich ciał sfotografowanych z lotu ptaka. Do zdjęcia pozowało artyście kilka tysięcy żołnierzy brazylijskich, ustawionych na scenie o konturach w kształcie głowy papieża.
Piotr Uklański to artysta nieprzewidywalny, niepokorny i nieobliczalny, który często sięga po motywy z narodowej ikonosfery. Jest twórcą uznanym w kraju i za granicą. Jego instalacje i fotografie zdobią zbiory wielu muzeów sztuki współczesnej na całym świecie m.in. w Warszawie, Paryżu i Nowym Jorku.

W Paryżu, największą trudnością była wówczas komunikacja. Telefony z Warszawy dzwoniły w moim nowojorskim mieszkaniu, gdzie odbierała je żona i próbowała mnie łapać we Francji w hotelu bądź galerii, gdzie instalowałem wystawę. Oczywiście nieprzyjemne były listy, jakie otrzymywała Anda Rottenberg jako szefowa Zachęty, interwencje ministra kultury, który żądał ode mnie zmian, zaaresztowanie prac przez policję… Ale nie przesadzajmy. Pomagał mi dystans, również ten geograficzny. To nie było wydarzenie, które zmieniło mnie jako artystę. Pokazywałem „Nazistów” w dziesięciu miastach, m.in. Chicago, Nowym Jorku… Tylko w Londynie przed otwarciem budzili kontrowersje.

Piotr Uklański (ur. 1968 w Warszawie) — polski artysta, reżyser i fotografik, mieszkający na stałe w USA. Ukończył studia na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w 1991 wyjechał do USA. Reżyserował m.in. teledyski i zajmował się fotografią. Miał wiele wystaw indywidualnych, m.in. w Sandomierzu (Pojedynek w pojedynkę, 1993), Lublinie (Życie jakie powinno być, 1995), Nowym Jorku (More Joy of Photography, 1997). W Polsce rozgłos przyniosła mu wystawa Naziści w warszawskiej Zachęcie w listopadzie 2000 roku (wcześniej prezentowana w Londynie), przedstawiająca aktorów w rolach oficerów niemieckich okresu II wojny światowej; wystawa została demonstracyjnie zniszczona przez Daniela Olbrychskiego, który również znalazł się wśród sportretowanych aktorów (na fotosie z filmu Jedni i drudzy Claude’a Leloucha). W 2006 Uklański sprzedał Nazistów na aukcji w Londynie za 568 tys. funtów. Z innych znanych prac Uklańskiego można wymienić Dance Floor (1996) — przeniesienie posadzki z klubu nocnego; mozaikę z ceramicznych odpadków produkcyjnych przed Domem Towarowym Smyk w Warszawie (1999); cykl Joy of Photography, prezentujący piękno natury (od 1997). W 2004 roku zrobił portret Jana Pawła II z setek brazylijskich żołnierzy. Uklański posługuje się różnymi środkami twórczymi, poza fotografią i filmem m.in. instalacją, wideo, performance. W Stanach Zjednoczonych zajmował się również reżyserią teledysków gwiazd sceny muzycznej. Jako reżyser filmu fabularnego zadebiutował westernem Summer Love z udziałem Bogusława Lindy, Katarzyny Figury i Vala Kilmera (2005) pokazanym na 31. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Uklański oprócz reżyserii napisał również scenariusz oraz wyprodukował ten film. Jest żonaty z Alison Gingeras, kuratorką sztuki, z którą ma dwójkę dzieci Marię i Lucjana.

Legendarny prowokator i wolnościowiec

ZBIGNIEW LIBERA — instalacje

Do historii światowej sztuki przeszedł jako autor instalacji Lego. Obóz Koncentracyjny z 1996 roku. Wsławił się również przerabianiem słynnych fotografii, aby odwrócić ich sens. Zbigniew Libera to postać w polskiej sztuce legendarna. Niekomercyjny, nieobliczalny i oryginalny. Mający wciąż wiele do powiedzenia na temat współczesnej spauperyzowanej rzeczywistości. Jest artystą wypowiadającym się na temat kultury konsumpcyjnej czy mechanizmów widzenia i sposobów percepcji kultury wizualnej. Jest artystą wolności, demaskującym mechanizmy manipulacji obrazem.
[Żródło: materiały prasowe]

ZBIGNIEW LIBERA
ZBIGNIEW LIBERA
ZBIGNIEW LIBERA
ZBIGNIEW LIBERA
ZBIGNIEW LIBERA
ZBIGNIEW LIBERA
ZBIGNIEW LIBERA
ZBIGNIEW LIBERA
previous arrow
next arrow

Zbigniew Libera jest uznawany za prekursora sztuki krytycznej, tzw. sztuki ciała oraz estetyki queer, którą wprowadził pod koniec lat 80-tych w swoich fotograficznych autoportretach. W swoich pracach analizuje i krytykuje przyjęte konwencje, kulturę (masową), tradycyjne modele wychowania. Bada relacje między sposobem wychowywania dzieci a ogólnie przyjętym postrzeganiem cielesności, m.in. tworząc makabryczne „zabawki”. Porusza kwestie manipulowania obrazami przez popularne media. Głównym celem jego twórczości pozostaje jednak własne doświadczenie – konfrontacja z rzeczywistością. Jedną z jego bardziej znanych prac jest projekt Lego. Obóz koncentracyjny, który stworzył w 1996 roku. Inne projekty artysty:

  • Co robi łączniczka?, 2005 — książka, której współautorem jest Darek Foks, dotyczy wydarzeń powstania warszawskiego, jednak jej celem nie jest opowiadanie historii. Artystów interesuje, w jaki sposób dzieje historyczne funkcjonują w pamięci zbiorowej, jak są odtwarzane przez współczesne media, jakim rodzajom fabularyzacji ulegają i jakie stereotypy przyjmują. Do książki zostały dołączone fotokolaże, w których gwiazdy kina przełomu lat 50-tych i 60-tych zostają przedstawione na tle zniszczeń wojennych. Jest to kolejna próba ukazania traumatycznego przeżycia w sztucznej, pozytywnej scenerii.
  • Pozytywy, 2002–2003 — cykl fotografii trawestujący obrazy z gazetowych reportaży, ukazujące wydarzenia „traumatyczne”, m.in. wojnę, obóz koncentracyjny, trupy żołnierzy. Działanie artysty ma charakter eksperymentu psychoterapeutycznego, szuka metody, jak poradzić sobie z traumatycznymi przeżyciami.
  • Mistrzowie, 2003 — cykl powstały jako protest artysty, ze względu na odmowę pokazania jednej z prac Libery, Lego. Obóz koncentracyjny, na weneckim Biennale w 1997 roku. Kurator wystawy polskiej, Jan Stanisław Wojciechowski, uznał, że praca doprowadzi do międzynarodowego skandalu oraz wpłynie negatywnie na stosunki polsko-żydowskie, za co Libera zdecydował nie ukazywać jakichkolwiek swoich prac na Biennale. W Mistrzach działanie artysty polegało na publikacji w prasie sfałszowanych, obszernych artykułów, prezentujących twórczości wybranych przez Liberę osób, którzy dotąd byli negowani przez oficjalną historię sztuki polskiej. W dokonanym wyborze znaleźli się Andrzej Partum, Jan Świdziński, Leszek Przyjemski, Anastazy Wiśniewski i Zofia Kulik.
  • Teofilów 90, 1990 Urządzenia korekcyjne, 1989 — seria przedmiotów — dzieł sztuki, które naigrawają się z nowych towarów „zachodnich”, służących nadmiernej estetyzacji ciała, a które wchodziły na polski rynek po upadku komunizmu. Tak powstały m.in. Możesz ogolić dzidziusia, jako forma super zabawki — lalki, której można ogolić owłosione nogi, oraz Universal Penis Expander, urządzenie w formie sprzętu siłowego wraz z akcesoriami, służące do wydłużania penisa. Urządzenia korekcyjne przyniosły Liberze uznanie i przyczyniły się do zaproszenia artysty na wenecki Biennale w 1997 roku, w którym uczestnictwa odmówił.
  • Kultura zrzuty w Teofilowie, 1987

  • Jak tresuje się dziewczynki, 1987 — film ukazujący czteroletnią dziewczynkę, która jest uczona przez starszą kobietę, jak się malować, jak podobać się płci przeciwnej. Film porusza temat autokreacji, przyjmowania narzuconych przez społeczeństwo ról. Film stał się popularny w drugiej połowie lat 90. po wystąpieniu amerykańskich feministek.
  • Obrzędy intymne, 1984 — film, w którym Libera ukazuje siebie, jak opiekuje się własną babcią, Reginą G., będącą już schorowaną osobą, niemającą kontaktu z otaczającą rzeczywistością. Artysta podejmuje problem uprzedmiotowienia ciała, przekracza granice intymności, wzbudzając stan zażenowania u widza, ale także jest to próba afirmacji rzeczywistości, starości i śmierci. — Wikipedia
  • Zbigniew Libera (ur. 7 lipca 1959 w Pabianicach) — polski artysta, autor instalacji i wideoinstalacji, fotografik i performer, twórca obiektów artystycznych. Od 1979 roku studiował na Wydziale Pedagogiki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Studia te przerwał po roku i związał się ze środowiskiem łódzkiego „Strychu”. Na początku lat 80-tych podjął współpracę z Solidarnością, dla której drukował ulotki, a w 1981 roku, po wprowadzeniu stanu wojennego, także ulotki i plakaty przeciwko wydarzeniom w kopalni Wujek. Jego pierwsza wystawa ukazała się wiosną 1982 roku na „Strychu”. W sierpniu artysta został aresztowany przez Służbę Bezpieczeństwa i oskarżony o drukowanie prasy podziemnej. Stanął przed sądem wojskowym w Łodzi. W więzieniach (w Łodzi i Hrubieszowie) przesiedział półtora roku. Okresowi temu przypisuje się decydujące znaczenie dla kształtowania osobowości twórczej Libery. Po wyjściu z więzienia (amnestia) Zbigniew Libera podjął współpracę z łódzką Kulturą Zrzuty, współtworzył czasopismo „Tango”. Istotny wpływ na rozwój języka artystycznego Libery mieli Zofia Kulik (dla której w latach 80. pracował jako model), Jan Świdziński, Anastazy Wiśniewski oraz Andrzej Partum. Od 2006 roku Libera prowadzi nomadyczny tryb życia. Od 2009 działa jako profesor na ASP w Pradze. Współpracuje z Galerią Raster. Więcej: Raster
    Foto: Albert Zawada

    Te samonapędzane rzeźby przyszłości, to kinetyczne arcydzieła

    Anthony Howe

    Gdzie jest napisane, że rzeźba musi być ciężka, nieruchoma i humanoidalna? Już w 1931 roku Alexander Calder tworzył „mobilne” rzeźby z metalu, poruszające się pod wpływem ruchu powietrza lub zmiany temperatury. Zagadnienie „ruchu” od wieków fascynowało artystów i konstruktorów, ponieważ wszystko jest ruchem, wszystko się nieustannie zmienia, drga i moduluje. Majestatyczne korony drzew uginają się pod wpływem wiatru. Łany zbóż i traw falują we wszystkich kierunkach, przypominając powierzchnię oceanu. Wie o tym Anthony Howe. Współczesne rzeźby a raczej artystyczne instalacje, nie są już środkiem do ukazania wyłącznie piękna ludzkiego ciała ale piękna ideii, przedmiotu, natury, wszechświata.
    W ciągu 17 lat zaprojektowałem ciała zawieszone i wolnostojące rzeźby kinetyczne. Wiele z nich zostało stworzonych w odpowiedzi na zewnętrzne bodźce środowiska naturalnego jak wiatr i światło. Buduję obiekty z wizualnymi odniesieniami w zakresie „low-tech” i „sci-fi”. Wykorzystuję armaturę ze stali nierdzewnej, napędzaną poprzez krzywoliniowe kształty lub płaskie płyty z włókna szklanego. Zawsze w projekcie zakładam liniową, wolną elegancję, oraz w sprzyjających warunkach „mutowanie się” ochrypłych animacji, gdy wiatr się wzmaga. Wiele osi równoważą zarówno symetryczne i asymetryczne przestrzenie, przyczyniając się do tworzenia wizualnej harmonii trójwymiarowej. Powietrze napędza zarówno armatury przewodów rozciągniętych w obiektach wolnostojących, jak i instalacje do montażu na ścianie.

    Anthony Howe (rocznik 1954, Salt Lake City, Utah) — amerykański rzeźbiarz, który tworzy kinetycznej rzeźby przypominające wiatrowe pulsujące, obce istoty i wiry. Podczas projektowania, korzysta z komputerowego wspomagania. Następnie wykańcza swoje prace przy użyciu tradycyjnych technik obróbki metali. Uczęszczał do The Taft School w 1969 i 1973 roku, a przez kolejnych 6 do Uniwersytet Cornell i Skowhegan w Szkole Malarstwa i Rzeźby. W 1979 roku zbudował dom na szczycie góry w New Hampshire. Tutaj malował pejzaże duszpasterskie na pięć lat, a jego prace były prezentowane w Galerii na „zielonym” w Lexington w stanie Massachusetts. Jego prace można znaleźć w kolekcjach Teradyne, Harvard University, William Mały i innych kolekcjach publicznych oraz prywatnych. W 1985 Howe wyjechał do Nowego Jorku i odwrócił się od malarstwa by poświęcić się tworzeniu kinetycznych rzeźb. Cztery lata później jego pierwsza praca zawisła pomiędzy kablami windy, rozciągniętymi pomiędzy budynkami. W 1993 roku dołączył do Kim Foster Gallery w Nowym Jorku, a po roku przeniósł się do Orcas Island w Waszyngtonie, gdzie po raz kolejny zbudował dom i otworzył własną galerię. Więcej: Portfolio
    Foto: Howeart.net

    Bestie na plaży nazywają się Strandbeest

    Theo Jansen

    Theo Jansen powiedział kiedyś: „Ściany między sztuka a inżynierią istnieją tylko w naszych umysłach”. Jego prace są wyrafinowanym przykładem sztuki kinetycznej — wykorzystującej dowolny nośnik, który zawiera dostrzegalny przez widza element ruchu. Sztuka kinetyczna powstała w wyniku poszukiwań nowych form rzeźbiarskich. Kreacje Theo Jansena, oprócz niekwestionowanej doskonałości technicznej, zawierają coś, co można by określić mianem „nowych form życia”. Te kinetyczne twory są rozszerzeniem klasycznej definicji życia.
    Theo Jansen jest najbardziej znany z projektu Strandbeest (duński: strand = plaża; beest = bestia), jako przykład ruchomych form sztucznego życia. Coś co było na początku prymitywną konstrukcją, powoli przekształciło się w nową generację maszyn, które są w stanie reagować na bodźce środowiska. Z biegiem czasu te szkielety stały się coraz lepiej przystosowane do takich elementów środowiska jak burze i woda. W końcu artysta zaplanował umieszczenie tych „zwierząt” w stadach, na plażach, by żyły własnym życiem. Wykonane ze skomplikowanych zespołów rur, drewna, skrzydeł i żagli, kreacje Jansena są ciągle ulepszane i obecnie są doskonale dostosowane do piaszczystych plaż. Ich nogi okazują się być bardziej skuteczne na piasku niż koła gdyż nie muszą dotykać każdego centymetra ziemi po drodze, tak jak koła.
    Kreacje te są także w stanie przechowywać ciśnienie powietrza i używać go do przemieszczania się w przypadku braku wiatru. Plastikowe butelki zawierają powietrze, które jest pompowane do wysokiego ciśnienia przez wiatr. Inne, bardziej wyrafinowane twory są w stanie wykryć obecność wody i odejść od niej. Jeden z nowych modeli będzie w stanie zakotwiczyć się w ziemi, jeśli wykryje zbliżającą się burzę
    . — Wikipedia
    ……………………………….
    Theo Jansen (1948) — holenderski artysta i konstruktor. W 1990 roku, zaczął budować mechanizmy z PCV i drewna, które są w stanie poruszać się samodzielnie, znane jako Strandbeest. Jego prace są animowaną fuzja sztuki i inżynierii. W reklamie telewizyjnej Jansen mówi: „Ściany między sztuką a inżynierią istnieją tylko w naszych umysłach.” Twórca stara się wyposażyć swoje kreacje we własną sztuczną inteligencję, aby mogły zmieniać swój bieg gdy wykryją przeszkodę na swojej drodze. Artysta otrzymał wiele nagród na renomowanych konkursach artystycznych a jego prace pojawiały się na niezliczonych wystawach sztuki na całym świecie.
    ………….
    26.12.2014 | Więcej: Portfolio

    [rate]

    Emoralni*