DARKNET

DARKNET — film dokumentalny

Darknet to drugie dno Internetu. Pierwsze dno nazywa się deep web i jest niewidoczną dla użytkowników częścią każdej oficjalnej sieci internetowej. Okazuje się jednak, że Internet ma jeszcze głębsza warstwę, nazywaną właśnie darknet lub dark web, gdzie za pomocą oprogramowania szyfrującego, internauci mogą komunikować się ze sobą w sposób całkowicie anonimowy. O tej tajemniczej działalności hakerów opowiada film dokumentalny izraelskich dziennikarzy śledczych.

Mając zainstalowane na kompie odpowiednie narzędzia czyli platformę Secure Drop, możemy w sieci za pomocą darmowego softu Tor bardzo utrudnić bycie namierzonym przez policję lub prokuraturę. Kto wykorzystuje możliwości jakie daje darknet? Przede wszystkim przestępcy, hakerzy, służby specjalne, dziennikarze, ważni informatorzy, decydenci polityczni i osoby publiczne.
Słowo darknet ma należne miejsce w zachodniej pop-kulturze. Dziennikarz J. D. Lasica w swojej książce „Darknet: Hollywood’s War Against the Digital Generation” z 2005 r. Opisał zasięg sieci Darknet obejmujący sieci wymiany plików. Następnie w 2014 r. dziennikarz Jamie Bartlett w swojej książce „The Dark Net” użył tego terminu do opisania szeregu podziemnych subkultur, w tym camgirls, kryptoanarchistów, ciemnych rynków narkotykowych, społeczności samookaleczających się, rasistów mediów społecznościowych i transhumanistów.
Potencjalnych użytkowników ukrytej przed policją sieci internetowej — takiej jak Tor — jest bardzo wielu. Szacunkowe dane pokazały, że w USA i EU z darknetu dziennie korzysta około 25 osób.

DARKNET
Reżyseria: Tzachi Zchiff i Duki Dror
Scenariusz: Yuval Orr
Zdjęcia: Pchilippe Bellaiche i Gleb Volkov
Muzyka: Erez Levi
Producent: Duki Dror
Produkcja: Makor fundation for Israeli films

LEGION CHRYSTUSA

LEGION CHRYSTUSA — film dokumentalny

Legion Chrystusa to katolickie zgromadzenie liczące łącznie około 800 księży i 2600 seminarzystów. Założycielem Legionu był Marcial Maciel Degollado i jego historia jest jednym z najdramatyczniejszych przykładów kolosalnych błędów Kościoła w sprawie oskarżeń pedofilskich. Papież Franciszek jest zdania, że kard. Joseph Ratzinger (późniejszy papież Benedykt XVI) chciał przeciwdziałać przestępczości seksualnej księży. Miał to jednak uniemożliwić papież Jan Paweł II.

Pomimo trwającego śledztwa kanonicznego założyciel Legionistów został przyjęty na uroczystej audiencji przez Jana Pawła II (część watykanistów mówi tu o wstawiennictwie papieskiego sekretarza Stanisława Dziwisza). Papież Polak powierzył wówczas Legionistom prestiżowy jerozolimski ośrodek kościelny Notre Dame. Kardynałowi Ratzingerowi udało się popchnąć śledztwo przeciw Degolladzie dopiero w grudniu 2004 r. Już jako papież Benedykt XVI nakazał Degolladzie rezygnację z pracy duszpasterskiej w 2006 roku. Z racji jego sędziwego wieku nie dokończono wówczas procesu kościelnego, a Degollado nigdy nie został publicznie napiętnowany za życia za swoje zbrodnie.

LEGION CHRYSTUSA. SKANDAL W WATYKANIE
Gatunek: dokumentalny
Reżyseria: Bernard Nicolas, Linda Salas Vega
Zdjęcia: Benjamin Nicolas
Montaż: Eric Marion
Muzyka: Romain Vissol

USŁYSZCIE MÓJ KRZYK

Czy młodzi Polacy pamiętają o najnowsze historii swojego kraju? Czy zdają sobie sprawę z tego, że jeszcze trzydzieści lat temu prawdziwa wolność była tylko słowem, ponieważ Polska była państwem totalitarnym — kierowanym w sposób dyktatorski przez partię socjalistyczną, wywodzącą się z partii komunistycznej? Aż do 1989 roku Polska znajdowała się pod kontrolą Związku Radzieckiego. To mroczny czas PRL-owskiego matriksu. Czas takich bohaterów jak Ryszard Siwiec.

8 września 1968 roku podczas dożynek na Stadionie X-lecia na znak protestu „przeciw tyranii kłamstwa, ogarniającego świat”, podpalił się 60-letni Ryszard Siwiec z Przemyśla. Ofiara jego nie została zauważona przez publiczność na trybunach. W Archiwum WFD zachował się siedmiosekundowy skrawek taśmy, na którym operator utrwalił tragiczne wydarzenie. W filmie wykorzystano fragmenty autentycznego nagrania, zarejestrowanego przez Ryszarda Siwca na dwa dni przed samospaleniem. Ujęcie (siedem sekund) płonącego Ryszarda Siwca, utrwalone przez operatora PKF Zbigniewa Skoczka. „Ja, Ryszard Siwiec, zdrów na ciele i umyśle, po długiej walce i rozwadze, postanowiłem zaprotestować przeciw totalnej tyranii zła, nienawiści i kłamstwa opanowującego świat”. Tymi słowami pięćdziesięcioletni księgowy z Przemyśla rozpoczął swój testament. 8 września 1968 roku podczas uroczystości dożynkowych na Stadionie X-lecia dokonał aktu samospalenia. Zanim podpalił swój nasączony benzyną garnitur, zdążył jeszcze rozrzucić kilkanaście ulotek zawierających protest przeciwko wkroczeniu wojsk Układu Warszawskiego do Czechosłowacji. Ciężko poparzonego Siwca przewieziono do szpitala.
W kilka dni później zmarł.

ZMARNOWANA OFIARA?

Nazwisko Siwca nie znalazło się na pierwszych stronach polskich ani zachodnich gazet. Przez wiele miesięcy milczała również rozgłośnia Wolnej Europy. Kiedy, ponad pół roku później, na placu Vaclava w Pradze samospalenia dokonał Jan Palach, świat był wstrząśnięty. Opinia publiczna dowiedziała się również o podobnym proteście Litwina Romasa Kalanty. Na podstawie zachowanych dokumentów, zwierzeń najbliższych i relacji naocznych świadków, autor filmu próbuje odpowiedzieć na pytania, jakimi motywami kierował się Siwiec, jakim był człowiekiem i jak należy określić popełniony przez niego czyn. Z tych dokumentów i wypowiedzi wyłania się portret człowieka honoru, którego okrutna śmierć miała być protestem przeciwko panującemu systemowi. Film kończy wstrząsająca, przypadkowo nakręcona na stadionie kilkudziesięciosekundowa sekwencja archiwalna — moment samospalenia Ryszarda Siwca. — Filmpolski.pl

USŁYSZCIE MÓJ KRZYK
Reżyseria: Maciej Drygas
Zdjęcia: Stanisław Śliskowski

Maciej Drygas (ur. 3 kwietnia 1956 r. w Łodzi) — polski dokumentalista, reżyser filmowy i radiowy, scenarzysta. Absolwent (1979 r.) reżyserii Wszechrosyjskiego Państwowego Instytutu Kinematografii w Moskwie (zdawał również do łódzkiej PWSFTViT, ale zabrakło mu jednego punktu, by się dostać). Zaraz po studiach był asystentem Krzysztofa Zanussiego (przy filmach Constans i Z dalekiego kraju) oraz Krzysztofa Kieślowskiego (przy Przypadku). Jego debiut reżyserski, Usłyszcie mój krzyk, opowiada o Ryszardzie Siwcu, który w 1968 r. podpalił się podczas uroczystości dożynkowych na Stadionie Dziesięciolecia w Warszawie. W ten sposób Siwiec protestował przeciwko inwazji na Czechosłowację. Kolejne filmy Macieja Drygasa (oprócz Stanu nieważkości) również dotyczyły Polski okresu PRL. W swoich filmach „Drygas często narusza zmitologizowane wyobrażenie o jednostronnym układzie: represyjna władza i represjonowane, ale zachowujące wolę oporu społeczeństwo. Pokazuje smutne skutki totalitarnego nacisku, bezwolność, uległość, konformizm, a nawet daleko posuniętą indoktrynację”. Znany z długich i dokładnych przygotowań do realizacji swoich filmów. Poszukiwanie śladów Ryszarda Siwca zajęło mu półtora roku. Dokumentacja do Stanu nieważkości, dokumentu o radzieckich kosmonautach — prawie dwa lata. Scenariusz do filmu o Radiu Wolna Europa, Głos nadziei, powstał po wysłuchaniu 6 tys. taśm radiowych. Dokumentacja do filmu Jeden dzień w PRL zajęła mu trzy lata, a do Abu Haraz — siedem.
Sam produkuje swoje filmy. „Zacząłem się bawić w producenta, żeby mieć poczucie wolności twórczej. Wiem, na co mnie stać, wiem, ile pieniędzy mogę wydać. Poza tym — jaki producent zniósłby trzy lata dokumentowania tematu?”. Laureat wielu międzynarodowych festiwali. Filmy i słuchowiska radiowe Macieja Drygasa emitowane były przez stacje telewizyjne i radiowe w Europie, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Australii i Japonii.

LABIRYNT — animacja

Wszyscy znamy grecki mit o Dedalu i Ikarze — fascynującej opowieści o dumie, pomysłowości i poszukiwaniu wolności. Mityczny Ikar wznosi się za wysoko w górę i spada na ziemię, ponieważ gorące promienie słońca niszczą jego skrzydła. Jan Lenica — wybitny, nieżyjący już polski artysta, podchodzi do słynnego mitu z innej strony. Ikar ląduje bezpiecznie na ziemi, ale wkrótce odkrywa, że surrealistyczna rzeczywistosć, która go otacza, to państwo totalitarne.

Animacja Jan Lenicy, to według zgodnej opini współczesnych krytyków sztuki, dzieło wybitne. Labirynt był przykładem nowego, awangardowego nurtu w polskiej sztuce lat 60-tych, opanowanej przez propaństwowy socrealizm. Labirynt jest wysmakowany i dopracowany w najdrobniejszym artystycznym szczególe. Godna podziwu jest niezwykła kreatywność reżysera i doskonale skomponowana muzyka. Ostatnie kadry filmu, gdzie Ikar jest poddawany torturom i przymusowej resocjalizacji, robią wielkie wrażenie i mogą przywoływać na myśl sceny ze współczesnych przekazów medialnych. Mówiąc wprost — Jan Lenica był wizjonerem i przewidział przyszłość. Mamy 2018 rok — wolność jednostki jest w wielu krajach zagrożona.

Zrealizowana w technice wycinanki animacja Labirynt odnosi się do mitu Ikara, towarzyszy jej jednak niepokojący klimat rodem z dzieł Franza Kafki. W świecie surrealistycznych wizji Jana Lenicy Ikar nie spada do morza, ale ląduje w secesyjnym mieście zamieszkałym przez dziwne, hybrydyczne stwory niczym ze snu — jednocześnie fascynującego i niebezpiecznego. Ukazana sugestywnie totalitarna rzeczywistość, jak można się spodziewać, zniszczy mitycznego bohatera, który rozszarpany przez ptakopodobne istoty, nie zdąży wzlecieć ku słońcu. Labirynt to jedno z najgłośniejszych dzieł Lenicy, stanowi wzorcowy przykład filozoficzno-refleksyjnego nurtu polskiej animacji lat 60. — Ninateka.pl

LABIRYNT
Reżyseria: Jan Lenica
Scenariusz: Jan Lenica
Zdjęcia: Antoni Nurzyński
Muzyka: Włodzimierz Kotoński
Rok produkcji: 1962

Jan Lenica (ur. 4 stycznia 1928 roku w Poznaniu, zm. 5 października 2001 w Berlinie) — polski artysta plastyk, scenarzysta, krytyk sztuki, reżyser filmów animowanych. Jest jednym z twórców polskiej szkoły plakatu. Swoje plakaty, rysunki i grafiki prezentował na wielu wystawach w kraju i za granicą. Otrzymał wiele nagród za twórczość plastyczną (m.in. na Międzynarodowym Biennale Plakatu w Warszawie, festiwalu filmowym w Karlovych Varach). Lenica blisko współpracował w pierwszym okresie tworzenia filmów animowanych z Walerianem Borowczykiem. Obaj artyści uznawani są dzisiaj za pionierów surrealistycznego kina absurdu. — Wikipedia

KORPORACJA [ang]

„KORPORACJA” — film dokumentalny

Przed wiekami, to Kościół był najpotężniejszą organizacją świata. Później stała się nią instytucja monarchii, a następnie dyktatury państwa totalitarnych. Obecnie rolę najpotężniejszej organizacji świata pełni korporacja. Jak podaje Wharton School of Business, w naszych czasach korporacja jest wszechstronną, bogatą w informacje, doskonale zorganizowaną formą podmiotu gospodarczego. Każda korporacja ma tylko jeden cel — pomnażanie w nieskończoność swojego majątku.

Film dokumentalny Korporacja z 2003 roku, to pozycja obowiązkowa dla osób zainteresowanych poznaniem ukrytych praw rządzących współczesną ekonomią i gospodarką. Mimo, że od premiery filmu minęło ponad 14 lat, to jego tematyka staje się coraz bardziej aktualna. Wielkie biznesowe molochy o wielomiliardowych budżetach, takie jak Saudi Aramco z Arabii Saudyjskiej, czy Walmart ze Stanów Zjednoczonych, to organizacje posiadające więcej środków finansowych, niż budżety mnałych państw. Dlatego ich władza sięga niezwykle daleko. Istnieje ryzyko, że w niedalekiej przyszłości korporacje zaczną się ze sobą łączyć i powstaną organizacje tak potężne, że będą w stanie bezpośrednio ingerować w losy świata, a więc wpływać na losy całych społeczeństw i narodów. Czy to będzie wpływ pozytwny? Czy korporacje będą wywoływać i finansować wojny? Czy będą niszczyć ekosystem Ziemi? Czy będą wspierać dyktatury i reżimy totalitarne? Wszystko wskazuje na to, że tak.
……………….
Film dokumentalny „Korporacja” rozpoczyna się od niezwykłego szczegółu, pochodzącego z 14 poprawki Konstytucji USA: zgodnie z prawem konstytucyjnym, korporacje są postrzegane jako… jednostki. W związku z tym filmowiec Mark Achbar zadaje pytanie: jakiego rodzaju osobą byłaby korporacja? Dowody, według takich działaczy politycznych, jak Noam Chomsky i reżyser Michael Moore, oraz magnat dywanowy Ray Anderson, wskazują na to, że „korporacja” byłaby złym człowiekiem. Film ma na celu ujawnienie powiązań IBM z nazistami, oraz łamanie przez korporacje praw człowieka. — Wikipedia

KORPORACJA
Reżyseria: Mark Achbar, Jennifer Abbott
Producenci: Mark Achbar, Bart Simpson
Scenariusz: Mark Achbar, Joel Bakan, Harold Crooks
Premiera: 16 styczeń 2004 (Kanada)

CIEMNE INTERESY LONDYŃSKIEGO CITY

„CIEMNE INTERESY LONDYŃSKIEGO CITY” — film

Dla wielu Brytyjczyków londyńskie City to finansowy pępek świata i ostatnia chluba ich kraju, który czasy prawdziwej potęgi ma już dawno za sobą. Dla innych, to znienawidzony symbol chciwości międzynarodowej finansjery. City of London, oraz słynna London Stock Exchange jest bez wątpienia jednym z miejsc, gdzie wykuwają się losy współczesnego świata — i co za tym idzie — losy zwykłych obywateli.

Jak działa ta wielka machina do wytwarzania pieniędzy i czy wszystko odbywa się tam legalnie, opowiada film dokumentalny Ciemne interesy londyńskiego City („La City. La finance en eaux troubles”) zrealizowany na zamówienie francuskiej telewizji. Czy młodzi bankierzy i maklerzy giełdowi to ludzie, którzy zaprzedali dusze diabłu? Jak pisał Geraint Anderson — autor demaskatorskiej książki City Boy: Beer and Loathing in the Square Mile (Chłopiec z City: Piwo i nienawiść w Kwadratowej Mili), wycieczki warte 25 000 tyś. funtów prywatnym odrzutowcem na Ibizę, gdzie grupy bogatych finansistów i maklerów wchodziły do limuzyn wypełnionych prostytutkami i kokainą, były na porządku dziennym. Diabeł ma swoje biuro w samym sercu Londynu.

LA CITY. LA FINANCE EN EAUX TROUBLES
Producent: Eugenie Michel
Muzyka: Olivier Pianko
Montaż: Eric Renault
Produkcja: Zadig Productions
przy udziale France Televisions

City of London zwany czasem Square Mile (ang. mila kwadratowa — taką powierzchnię w przybliżeniu zajmuje City) — jednostka administracyjna posiadająca prawa miejskie w granicach Londynu, w której obecnie skupia się większość działalności handlowo-bankowo-ubezpieczeniowej Wielkiej Brytanii. W City mieszka tylko około 9000 tyś. mieszkańców, ale pracuje ponad 320 000 tyś. osób. Należy zauważyć, że City nie zalicza się do żadnej z 32 gmin (London borough) Londynu. Gildie Kupieckie wybierają co roku pod koniec września ze swojego grona Lorda Mayora, który sprawuje nadzór nad City; przejęciu urzędu przez nowego burmistrza towarzyszy coroczna parada ulicami City. Suwerenność City była i jest podstawą jego rozwoju. Dzięki tej suwerenności na terenie City istniał odmienny od ogólnego brytyjskiego system podatkowy. — Wikipedia

FROG — animacja

W swojej najnowszej animacji poklatkowej Michał Wójcicki zdaje się w dowcipny sposób przekazywać nam starą prawdę — życie jest brutalne. Jednym z prekursorów animacji, który przyczynił się do rozwoju tej twórczości, był Léon Gaumont (1864-1946), który w roku 1900 uzyskał francuski patent na animację poklatkową.

Film krótkometrażowy daje twórcom o wiele większą szansę przemawiać do odbiorcy za pomocą emocji. Krótki format niekiedy wymaga wręcz szczątkowego potraktowania historii, nie pozwala na rozbudowanie jej w takim stopniu jak pełny metraż, co wymusza poszukiwanie alternatywnych kanałów komunikacji, tych mniej oczywistych, ale bardzo ważnych niezależnie od długości trwania filmu. Głównymi filarami, na których twórca opiera swoje dzieło są warstwa wizualna, dźwięk, muzyka. Forma filmu krótkometrażowego znaczy dla mnie komunikowanie się z widzem głównie emocjami, symbolami, które może on odczytać na swój własny, unikalny sposób. — Michał Wójcicki

FROG
Reżyseria: Michał Wójciki
Muzyka: Emilia Żaczek
Efekty dźwiękowe: Oliwia Sadowska

Michał Wójcicki — rocznik 1993. Uczeń Szkoły Plastycznej im. Jacka Malczewskiego w Radomiu, obecnie studiuje Sztukę Mediów i Edukację Wizualną na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Technologiczno-Humanistycznego również w rodzinnym mieście. W pracach odwołuje się do swoich największych pasji: mitologii, szeroko rozumianej fantastyki, literatury i poezji jednak jego największą inspiracją jest muzyka. Skupia się na wizualizowaniu i interpretowaniu emocji, na przedstawianiu jak najbardziej subiektywnej wizji otaczającego go świata, zarówno realnego, jak i wyimaginowanego.
Więcej: Portfolio|YouTube|Facebook|Vimeo
Foto na stronie głównej: Jonas

Emoralni*